Category Archives: Biznes

Zakupy w Internecie

Zakupy w Internecie w ostatnim czasie staja się bardzo popularne. Coraz więcej osób decyduje się na taki rodzaj kupowania ze względu na oszczędność czasu i częste promocje. Sklepy internetowe oferują duży zakres usług można w nich kupić wszystko od wakacji na tropikalnej wyspie po produkty pierwszej potrzeby takie jak jedzenie czy kosmetyki. Zakupy w Internecie dają szereg możliwości wyboru, możemy  w spokoju podjąć decyzję co chcemy kupić bez konieczności pójścia do sklepu i stania w kolejce. Duża oszczędność czasu i pieniędzy to zdaniem większości klientów sklepów Internetowych główne zalety kupowania w e-sklepach. Najnowsze badania rynku wskazują, że co najmniej połowa Polaków co miesiąc lub dwa razy w miesiącu robi zakupy w Internecie. Ten rodzaj kupowania cieszy się ogromna popularnością wśród coraz większej rzeszy kupujących. Coraz więcej przedsiębiorców decyduje się na  utworzenie sklepu internetowego, nawet gdy posiadają sklep stacjonarny. Na Rosnące zaufanie do handlu online wpływa również coraz większy profesjonalizm usług płatniczych.

Curriculum Vitae

Jest to formularz składany u pracodawcy podczas starania się o pracę. Ważne aby był dokładny i znajdowały się w nim wszystkie niezbędne informacje dotyczące wykształcenia, zainteresowań oraz doświadczenia aplikującego o pracę. Nie wszyscy zdają sobie sprawę jak ważne podczas starania się o prace jest napisanie dobrego i przykuwającego uwagę CV. Dobre cv na pierwszym miejscu powinno zawierać krótki opis naszej specjalizacji zawodowej, umiejętności i zdobytego doświadczenia w zawodzie. Kolejny punkt w CV musi zawierać nasze udowodnione umiejętności, czyli ukończone szkoły, staże i szkolenia. Wszystkie te informacje powinny być potwierdzone odpowiednimi certyfikatami lub dyplomami. W CV należy uwzględnić takie elementy jak dokładną datę rozpoczęcia i zakończenia pracy, nazwę firmy w której się pracowało, stanowisko na którym pracowaliśmy, opis zakresu obowiązków lub też zdobytych umiejętności i opis osiągnięć. W przypadku gdy posiadamy bardzo bogate doświadczenie zawodowe wystarczy wymienić jedynie te które są ściśle związane ze stanowiskiem pracy na które aplikujemy. Ważne w Cv jest także wymienienie umiejętności jakie posiadamy, najlepiej wymienić te które będą naszym atutem w pracy np. komunikatywność, umiejętność pracy w zespole, kreatywność, umiejętność pracy pod presją czasu i w sytuacjach stresowych, adaptacyjność do nowych warunków pracy. Istotne jest dodanie na końcu formularza klauzuli o ochronie danych osobowych.

Rozmowa kwalifikacyjna

To rozmowa przeprowadzana z kandydatem po zapoznaniu się z jego CV do tego etapu dochodzi około 10 % aplikujących na dane stanowisko. Ważne jest, żeby podczas rozmowy kwalifikacyjnej z przyszłym przełożonym potrafić mówić o sowich umiejętnościach i osiągnięciach. Cała rozmowa kwalifikacyjna polega na sprawdzeniu, czy nadajesz się na dane stanowisko. Jeśli wiesz, jak podkreślić swoje umiejętności i osiągnięcia, ofertę pracy prawdopodobnie masz w kieszeni. Aby dobrze przygotować się do rozmowy kwalifikacyjnej przeczytaj dokładnie ofertę pracy na stanowisko a które aplikujesz, zwróć uwagę na wymagania, podczas rozmowy staraj się jak najlepiej pokazać wymagane cechy charaktery oraz swoją wiedzę o branży, w której chcesz pracować. Przygotuj się z informacji dotyczących firmy, do której aplikujesz, powinieneś wiedzieć nieco o jej specyfice, historii czy osiągnięciach w branży, a także o obowiązkach na stanowisku na jakie aplikujesz. Pomyśl jak umiejętnie wykazać swoje predyspozycje do danego stanowiska pracy. Koniecznie zadbaj o właściwy strój na rozmowie kwalifikacyjnej. Najlepiej postaw na stonowaną elegancję i nie przesadzaj ze zbyt wyszukanymi ubraniami. Musisz czuć się elegancko i wygodnie. Nie wolno zapominać tez o odpowiedniej mowie ciała jest ona bardzo ważna w nawiązywaniu relacji interpersonalnych.

List motywacyjny

List motywacyjny to forma wypowiedzi pisemnej dotycząca tego, dlaczego chcemy podjąć prace w danej firmie na określonym stanowisku pracy. Coraz mniej firm wymaga od potencjalnych pracowników pisania listów motywacyjnych, ze względu na to, że mało kto potrafi je odpowiedni napisać, a pracodawcy nie chcą uzależniać od tego swojej decyzji o przyjęciu danego kandydata. Jeśli dany pracodawca wymaga od ciebie listu motywacyjnego to przede wszystkim: Spersonalizuj list robi to dobre wrażenie na rekruta torze. Dowiedz się o dane dokładnego adresata. Poinformuj w liście skąd wiesz o ofercie pracy i dlaczego się nią zainteresowałeś. Wyjaśnij, dlaczego zależy Ci na pracy w tej konkretnej firmie, możesz tutaj wykorzystać swoją wiedzę o danej firmie lub poszukać szczegółowych informacji w Internecie. W licie motywacyjnym musisz wykazać, że wiesz czym zajmuje się firma i jaka jest jej specyfika. Uświadom pracodawcę, dlaczego powinien przyjąć właśnie Ciebie, napisz co sprawia, że idealnie pasujesz do tego stanowiska pracy. Przedstaw swoje umiejętności i zainteresowania. Postaraj się zainteresować regulatora swoją osobą, jednak nie powielaj informacji z CV. Nawiązuj do nich, ale nie powtarzaj. Nie zapisuj „litanii” epitetów, które podkreślą, jaki jesteś fantastyczny. Wykaż się profesjonalizmem i elegancko i grzecznie zakończ list z nadzieją na spotkanie. Nie powielaj gotowców znalezionych w Internecie, pisz jasno i czytelnie ale z zachowaniem swojego stylu i przede wszystkim pamiętaj, że list motywacyjny ma przedstawiać Ciebie w jak najlepszym świetle, tak aby przyszły pracodawca zechciał Cię zaprosić na rozmowę kwalifikacyjną.

Biura projektowe

Biura projektowe, wyspecjalizowane przedsiębiorstwa produkcyjne, wykonujące prace projektowe, studialne i inne związane z przygotowaniem inwestycji. biura projektowe zajmują się m. in. opracowaniem założeń techniczno-ekonomicznych inwestycji, tj. określających cel, program i inne parametry projektowanej inwestycji oraz przygotowaniem projektów technicznych w formie: wykresów, modeli, matematycznych obliczeń, opisu sposobów prawidłowego wykonania robót, dostaw oraz metod osiągnięcia efektu gospodarczego. Niektóre biura projektowe mogą sporządzać również projekty konstrukcyjne maszyn i urządzeń technologicznych oraz przygotowywać inne prace związane z projektowaniem rozwiązań technicznych i technologiczno-konstrukcyjnych. Ponadto biura projektowe opracowują programy techniczno-ekonomicznej rekonstrukcji i rozwoju branż (gałęzi), mogą pełnić nadzór inwestorski, sprawować funkcję generalnego wykonawcy, generalnego dostawcy maszyn i urządzeń, inwestora zastępczego ltp. Obowiązkiem b. p. Jest pełnienie nadzoru autorskiego nad sporządzanym projektem. biura projektowe dzielą się na: 1. branżowe (pracujące dla potrzeb określonych branż); 2. specjalistyczne (opracowujące zagadnienia wspólne dla różnych branż); 3. wykonujące projekty i opracowania budowlane: biura projektowe budownictwa przemysłowego, biura projektowe budownictwa ogólnego, biura projektowe budownictwa rolniczego, biura projektowe budownictwa inżynieryjnego, biura projektowe robót specjalistycznych. biura projektowe mogą się specjalizować w opracowywaniu innych zagadnień, np. z dziedziny organizacji produkcji i zarządzania. W określonych przypadkach w biura projektowe technologicznych mogą być tworzone i rozwijane własne pracownie projektowania budowlanego, zaś w biura projektowe budowlanych — pracownie projektowania technologicznego; mogą one także tworzyć własne zakłady badawcze i doświadczalne. biura projektowe, biura konstrukcyjne i jednostki naukowo-badawcze mogą być łączone w biura projektowo-bazowe lub projektowo-konstrukcyjne. Powoływanie, łączenie i likwidacja biura projektowe odbywają się w trybie właściwym dla przedsiębiorstw państwowych. biura projektowe opracowują projekty na podstawie informacji pochodzących od inwestora, własnych doświadczeń oraz studiów i opracowań naukowo-badawczych. Przetwarzanie informacji w biura projektowe może odbywać się w jednym bądź w kilku b. p., z których jedno pełni funkcję projektanta generalnego, koordynującego i kontrolującego prace biura projektowe podprojektantów. Działalność biura projektowe uzupełniają w określonym zakresie pracownie projektowe w państwowych jednostkach organizacyjnych, nie będących biura projektowe, terenowe zespoły usług projektowych przy wydziałach budownictwa, urbanistyki i architektury prezydiów rad narodowych szczebla powiatowego, osoby fizyczne i osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej, a mające odpowiednie zezwolenia.

Standard

Standard, wyraz mający różne znaczenia. Nie notowany jeszcze przed wojną, ukazuje się w ustawie z 20 XII 1949 o utworzeniu Polskiego Komitetu Normalizacyjnego oraz polskich normach i standardach. Nieco wcześniej, użyto po raz pierwszy wyrazu „s.” (przez „t” na końcu) w ustawie z 3 VII 1947 o normach i standardach budowlanych, nadając w ten sposób odmienne znaczenie wyrazom: norma i s. Wg tej ustawy norma budowlana określa kształt, wymiary, części składowe, konstrukcję, granice wytrzymałości oraz warunki produkcji, odbioru i zastosowania materiałów i elementów budowlanych lub ich zespołów, wreszcie techniką wykonania projektów robót budowlanych, s. budowlany zaś ma określać poziom zaspokajania potrzeb w zakresie: 1) przestrzeni mieszkalnej i użytkowej i 2) wyposażenia budynków w dwóch kierunkach: dopuszczalnego maksimum zaspokajania potrzeb (np. największa dopuszczalna wysokość pomieszczeń) lub koniecznego minimum zaspokojenia potrzeb (np. najmniejsza dopuszczalna wysokość pomieszczeń). Wynika z tego, że s. dotyczy minimalnego lub maksymalnego poziomu potrzeb ludności w pewnym zakresie. W nazwach przyjętych przez komitety normalizacyjne widoczna jest równoznaczność pojęcia „norma” i „s.”. Próbom zastąpienia w Polsce wyrazu „norma” — „s.” należy przeciwstawić wzgląd społeczny. Mianowicie w dobie masowego ruchu normalizacyjnego i coraz większego upowszechnienia pojęcia norma, normalizacja itp. zastępowanie tych wyrazów s. i standaryzacją byłoby sprzeczne z założeniami dobrej roboty. Dlatego należy pozostawić wyrazowi „s.” tylko znaczenia: wzorzec, model, poziom, skala potrzeb.

Spółka

Spółka, umowa, na mocy której wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Celem tym może być prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku s. jest formą prawną przedsiębiorstwa. Formą prawną większych przedsiębiorstw kapitalistycznych jest najczęściej s. akcyjna. W prawie polskim istnieją cztery rodzaje s.: s. cywilna unormowana przepisami kodeksu cywilnego i trzy rodzaje s. handlowych unormowane przepisami kodeksu handlowego — s. jawna, s. akcyjna i s. z ograniczoną odpowiedzialnością. Dwie ostatnie ze względu na strukturę nazwane są s. kapitałowymi. 1. S. cywilna — powstaje na podstawie umowy, na mocy której wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia założonego celu gospodarczego przez działanie w określony sposób, przede wszystkim przez wniesienie wkładów. Mogą one polegać na wniesieniu własności rzeczy lub innych praw albo na świadczeniu usług. Wspólny majątek uczestników jest wyodrębniony w tym znaczeniu, że żaden z nich nie może nim rozporządzać. Wspólnik nie może też domagać się podziału tego majątku w okresie działalności s. S. cywilna nie ma osobowości prawnej. Za zobowiązania s. wspólnicy odpowiadają solidarnie. W braku odmiennej umowy każdy z nich jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw s. Jeżeli nie istnieje odmienna umowa lub uchwała wspólników, każdy z nich reprezentuje s. w takich granicach, w jakich jest upoważniony do prowadzenia jej interesów. S. cywilna wykorzystywana jest Jako forma prawna wszelkiej wspólnej działalności gospodarczej, zwłaszcza zaś jako forma prawna wspólnie prowadzonych zakładów indywidualnego rzemiosła oraz wspólnych przedsiębiorstw prywatnego przemysłu i handlu. 2. S. jawna jest to s., którą prowadzi przedsiębiorstwo zarobkowe w większym rozmiarze, nie będąca inną s. handlową. Ma, podobnie jak s. cywilna, wyodrębniany majątek, a wspólnicy również odpowiadają bez ograniczenia za długi s. Przepisy te mają na celu przystosowanie tej formy s. do potrzeb większych przedsiębiorstw. W polskiej praktyce gospodarczej s. jawna nie znajduje zastosowania. W krajach kapitalistycznych, oprócz s. jawnej, istnieje jeszcze inny rodzaj s. nie mającej osobowości prawnej, przystosowanej do potrzeb większych przedsiębiorstw, a mianowicie s. komandytowa. W s. komandytowej część jej udziałowców (a przynajmniej jeden) zwana komandytariuszami odpowiada za długi s. całym swoim majątkiem bez ograniczenia, a część wspólników (a co najmniej jeden) ponosi odpowiedzialność za długi s. do wysokości określonej kwoty, zwanej sumą komandytową. 3. S. akcyjna jest s. kapitał o- w ą. Powstanie jej uzależnione jest od zebrania kapitału zakładowego w formie wkładów założycieli lub publicznej subskrypcji. Założyciele i subskrybenci otrzymują -* akcje (papiery wartościowe świadczące o ich udziale w kapitale s.) 4. równej wartości nominalnej, w ilości przewidzianej w statucie s. i w zasadzie odpowiedniej do wysokości wkładów kapitałowych. S. akcyjna jest osobą prawną. Akcjonariusze nie odpowiadają za zobowiązania s. Akcje są zbywalne, stąd wstąpienie i wystąpienie ze s. jest bardzo łatwe. Organami s. są: zarząd, będący organem stałego zarządzania i reprezentujący s. w obrocie, rada nadzorcza, 5. komisja rewizyjna, będące organami nadzoru i kontroli, walne zgromadzenie akcjonariuszy (organ najwyższy s.), do kompetencji którego należy powoływanie innych organów s., zmiany statutu, rozwiązanie s. itd. S. akcyjna rzadko występuje w gospodarce socjalistycznej. Formę tę jednak mają pewne przedsiębiorstwa państwowe, których działalność wiąże się z obrotem zagranicznym, np. Bank Handlowy w Warszawie, Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne C. Hartwig, Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego „Dal”. W ustroju kapitalistycznym forma s. akcyjnych jest szeroko wykorzystywana przez duże przedsiębiorstwa, przede wszystkim dzięki temu, że wstąpienie do s. akcyjnej nie pociąga za sobą odpowiedzialności za długi s„ a zatem ryzyko akcjonariuszy ogranicza się tylko do sumy zapłaconej za akcje. Ponadto zaletą tej formy prawnej jest łatwość wstąpienia i wystąpienia ze s., które następują przez nabycie lub zbycie akcji. Forma s. akcyjnej odegrała istotną rolę w procesie koncentracji i centralizacji kapitału, na co zwrócił uwagę K. Marks. 6. S. z ograniczoną odpowiedzialnością jest również s. kapitałową, mającą osobowość prawną. Wymagany do jej założenia kapitał zakładowy jest mniejszy niż jego minimum wymagane w s. akcyjnej. Udziały kapitału zakładowego (dokumenty uprawniające do uczestniczenia w kierownictwie i partycypacji w zyskach s.) są trudniej zbywalne, gdyż nie mogą być na nie wystawiane dokumenty na okaziciela lub na zlecenie. Zapewnia to większą stabilność składu osobowego udziałowców niż w s. akcyjnej. Struktura organów s. z ograniczoną odpowiedzialnością jest analogiczna do struktury organów s. akcyjnej. W gospodarce socjalistycznej, w przeciwieństwie do kapitalistycznej, forma s. z ograniczoną odpowiedzialnością jest mało wykorzystywana i stosowana przez niektóre tylko przedsiębiorstwa handlu zagranicznego. W ustroju kapitalistycznym korzystają z niej wielkie i średnie przedsiębiorstwa. W organizacjach kartelowych typu syndykackiego w formie s. z ograniczoną odpowiedzialnością tworzone są biura sprzedaży produkcji przedsiębiorstw skartelizowanych.

Sposób produkcji

Sposób produkcji, jedność sił wytwórczych i stosunków produkcji; inaczej mówiąc sposób, w jaki w procesie produkcji następuje połączenie rzeczowych i osobowych elementów produkcji. Wszelka produkcja, niezależnie od jej formy społecznej, polega na przekształceniu przyrody przez ludzi, przy czym ludzie zawsze posługują się jakimiś środkami produkcji. Zespolenie siły roboczej człowieka z rzeczowymi elementami produkcji (środkami produkcji) jest uzależnione od stosunków społecznych, w których przebiega produkcja, a forma tego zespolenia jest właśnie wyrazem tych stosunków. W historii rozwoju społeczeństwa ludzkiego było dotychczas pięć s.p.: wspólnoty pierwotnej, niewolniczy, feudalny, kapitalistyczny i socjalistyczny. Podstawową i określającą w ostatniej instancji rolę w zmianach s.p. spełniają siły wytwórcze, których charakter określa typ i formę stosunków produkcji. Zmiana s.p. jest uwarunkowana zmianami w siłach wytwórczych, gdyż dopiero odpowiednio do zmian w poziomie i charakterze sił wytwórczych zmieniają się stosunki produkcji, przy czym zmiana ta następuje albo w obrębie tego samego pod względem jakości s.p., albo też zmiany te są tak wielkie i tak istotne, że wymagają ustanowienia nowego typu stosunków produkcji, czyli zastąpienia dotychczasowego s.p. przez nowy. Wynika stąd, że stosunki produkcji mają charakter obiektywny i uwarunkowane są przez aktualny stan sił wytwórczych. Oznacza to, że społeczeństwo nie może ich dowolnie zmieniać. Żadna formacja nie ginie zanim nie zostaną wyczerpane możliwości rozwoju sił wytwórczych tkwiące w starych stosunkach produkcji. Zalążki nowego s.p. powstają zawsze wewnątrz starego. W ten sposób istnieje ciągłość historyczna. W antagonistycznych formacjach społeczno-ekonomicznych niecałe społeczeństwo jest zainteresowane w zmianie s.p. Warstwy czy klasy społeczne, dla których stare stosunki produkcji są korzystne, stawiają temu opór, wykorzystując opanowany przez siebie aparat państwowy. W takim przypadku opór ten musi być pokonany przemocą, rewolucyjnie. Na czele mas rewolucyjnych staje wtedy klasa najbardziej zainteresowana w obaleniu starego ustroju i w powstaniu nowego. Zmiana s.p. może w pewnych warunkach dokonać się również bez wojny domowej, mianowicie, gdy klasa reakcyjna jest zbyt słaba do stawiania skutecznego oporu.

Spis powszechny

Spis powszechny, jednorazowe ustalenie wielkości i struktury badanej zbiorowości statystycznej w określonym momencie; może obejmować: ludność, mieszkania, budynki i nieruchomości, gospodarstwa rolne, pozarolnicze zakłady pracy, miejscowości. S.p. ludności — obejmuje najczęściej następujące elementy: miejsce pobytu, miejsce stałego zamieszkania, płeć, wiek, stan cywilny, narodowość, język ojczysty, umiejętność czytania i pisania, poziom wykształcenia, uczęszczanie do szkół, stanowisko społeczne, stosunek do pracy, miejsce pracy (zawód obiektywny), zawód wykonywany (indywidualny), główne źródło utrzymania. S.p. ludności połączony jest zwykle z badaniem gospodarstw domowych i w związku z tym bada się również stosunek spisywanych osób do głowy gospodarstwa domowego. S.p. mieszkań — przedmiotem badania są przede wszystkim: charakter pomieszczenia (mieszkanie zwykłe, pomieszczenie prowizoryczne, pomieszczenie zbiorowe), liczba osób w mieszkaniu, liczba izb, położenie mieszkania, zaopatrzenie mieszkania w instalacje. S.p. budynków i nieruchomości — badaniem objęte są m. in.: główne przeznaczenie budynku (mieszkalne, niemieszkalne), materiał ścian, materiał pokrycia, wiek budynku, liczba mieszkań, liczba izb, liczba osób zamieszkałych, zaopatrzenie w instalacje poza mieszkaniem (np. na klatce schodowej), liczba budynków w nieruchomości. S.p. gospodarstw rolnych — spisy rolne. S.p. pozarolniczych zakładów pracy — obejmuje przede wszystkim: rodzaj zakładu (klasyfikacja wg działów gospodarki narodowej, gałęzi, grupy), liczbę zatrudnionych, rozmiary produkcji (wartość obrotu). S.p. miejscowości — przedmiotem badania są: rodzaj miejscowości, liczba nieruchomości oraz mieszkańców, czy doprowadzona jest do miejscowości sieć elektryczna, gazowa, czy miejscowość ma stację kolejową, autobusową (ew. bada się odległość od stacji), pocztę, telegraf, telefon, szkołę podstawową, urządzenia wodociągowe, kanalizację. Poszczególne rodzaje s.p. mogą być przeprowadzane łącznie lub oddzielnie. W Polsce międzywojennej s.p. przeprowadzane były w 1921 i 1931. S.p. w 1921 objął ludność, mieszkania, budynki i nieruchomości, gospodarstwa rolne, miejscowości, spis z 1931 — ludność, mieszkania, budynki i nieruchomości oraz miejscowości. Po II wojnie światowej przeprowadzono spis sumaryczny w 1946 1 Narodowy Spis Powszechny w 1950. Spis w 1946 objął tylko ludność i mieszkania, spis w 1950 — ludność, mieszkania, budynki i nieruchomości, gospodarstwa rolne i miejscowości. Kolejny s.p. o zakresie zbliżonym do spisu z 1950 przeprowadzony został w 1960. Narodowy Spis Powszechny 1970 miał szerszy zakres niż s.p. poprzednie. M. in. łącznie ze s.p. ludności przeprowadzono badanie dzietności kobiet, a przy s.p. gospodarstw rolnych spis budynków gospodarczych. S.p. poprzedzane są zwykle spisami próbnymi. Spis próbny poprzedzający NSP 1970 miał miejsce w końcu 1968. Jednostką spisową przy imiennym spisie ludności jest każdy mieszkaniec kraju, natomiast przy spisie sumarycznym — gospodarstwo domowe lub mieszkanie. Imienny s.p. ludności pozwala na pełne skorelowanie ze sobą poszczególnych cech osób spisanych, natomiast spis sumaryczny daje bardzo ograniczone możliwości opracowania, sprowadzające się do ogólnego podsumowania arkuszy spisowych; jest on surogatem s.p. S.p. przeprowadzane są w zasadzie co 10 lat w latach zakończonych na 0 lub w najbliższych latach sąsiednich. Przeprowadzanie s.p. we wszystkich krajach w tym samym okresie i na podstawie podobnych zasad metodologicznych pozwala na dokonanie porównań międzynarodowych. Niektóre kraje, z uwagi na potrzeby państwowe, przeprowadzają s.p. co 5 lat.

Samofinansowanie

Samofinansowanie przedsiębiorstwa jest finansowaniem jego rozwoju z wygospodarowanych przez nie środków, a więc bez pomocy finansowej z zewnątrz. S. w gospodarce kapitalistycznej polega na inwestowaniu przez przedsiębiorstwo (firmę) kapitału pobranego głównie z wygospodarowanego zysku. Prowadzi to do zmniejszenia zysku przypadającego do podziału między właścicieli (wspólników, akcjonariuszy) przedsiębiorstwa i jednocześnie do zmniejszenia części zysku przypadającego w formie podatku na rzecz państwa. Państwo może zachęcać do s. stosując ulgi w opodatkowaniu zysków wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa na finansowanie inwestycji. Poza zyskiem, źródłem s. mogą być odpisy amortyzacyjne (-v amortyzacja) przedsiębiorstw. Przez określanie w przepisach podatkowych maksymalnych stawek odpisów amortyzacyjnych państwo oddziałuje na tempo reprodukcji majątku trwałego przedsiębiorstw. Szczególne znaczenie ma tu możliwość zastosowania przyspieszonych metod amortyzacji. Rozpowszechnienie s. w gospodarce kapitalistycznej jest wyrazem obrony przedsiębiorstw przed krępowaniem ich rozwoju przez banki i inne instytucje wielkiego kapitału, chociaż kwestionowana jest niejednokrotnie racjonalność inwestycji opartych na s. przedsiębiorstw. Pojęcie ,,s.” pojawiło się w gospodarce socjalistycznej mimo planowej centralizacji decyzji i funduszów inwestycyjnych w znaczeniu przeciwstawnym wyłącznemu finansowaniu rozwoju przedsiębiorstw ze scentralizowanych funduszów inwestycyjnych. W pierwszej połowie lat 50-tych polegało ono w Polsce, podobnie jak i w innych państwach socjalistycznych, na tym że przedsiębiorstwa przeznaczały na cele finansowania inwestycji (wyznaczonych centralnym planem) środki pochodzące z amortyzacji i niektóre inne, co zmniejszało finansowanie budżetowe inwestycji. W drugiej połowie lat 50-tych, w okresie decentralizacji systemu zarządzania, pojęcie „s.” uzyskało inne znaczenie, określało ono uprawnienia przedsiębiorstw do przeznaczania części zysku i amortyzacji na własne inwestycje. S. oznacza tu ograniczoną decentralizację zarówno funduszy, jak i decyzji inwestycyjnych. Istotną cechą s. stała się w tym przypadku samodzielność inwestycyjna przedsiębiorstw państwowych w granicach nagromadzonych przez nie w tym celu funduszy. Fundusze te nie mogą przekraczać dopuszczalnej w danych warunkach samodzielności inwestycyjnej przedsiębiorstw. Gdy ingerencja organów zwierzchnich przedsiębiorstw ogranicza swobodę wykorzystywania przez nie funduszy inwestycyjnych, s. staje się pozorne. Inwestycje objęte s. zostały ograniczone do mniejszych nakładów, związanych głównie z racjonalizacją procesu produkcyjnego oraz częściową renowacją i modernizacją urządzeń produkcyjnych przedsiębiorstw. Nie doszło natomiast do s. inwestycji rozwojowych przedsiębiorstw. Poza inwestycjami, s. odnosi się do przyrostu zapasów, nieodzownego dla rozwoju przedsiębiorstw. Państwo reguluje wielkość s. zarówno za pomocą planowych norm podziału zysku i odpisów amortyzacyjnych, jak i opodatkowania zysku przedsiębiorstw. W celu zabezpieczenia przedsiębiorstwom możliwości długofalowego programowania rozwoju dąży się do wprowadzenia niezmiennych w okresach kilkuletnich norm podziału. S. przedsiębiorstw socjalistycznych nie może prowadzić do wyłączenia ich działalności z kontroli bankowej. Kredyt bankowy (-<- kredyt inwestycyjny) często w praktyce uzupełnia środki nagromadzone z zysku i amortyzacji na cele rozwoju przedsiębiorstw, stając się ważnym instrumentem regulacji wielkości s. przedsiębiorstw (finansowanie inwestycji kredytem spłacanym z zysku lub amortyzacji przedsiębiorstw nosi niekiedy nazwę s. prospektywnego w odróżnieniu od s. retrospektywnego — z uprzednio nagromadzonych środków). Swoistym problemem jest s. przedsiębiorstw planowo-deficytowych i nisko- rentownych, opierające się głównie na środkach finansowych pochodzących z redystrybucji wewnątrzbranżowej oraz z dotacji budżetowych (uzupełnionych ew. kredytem bankowym). Dotacyjne s. przedsiębiorstw traktowane jest niejednokrotnie jako contradicto in adjecto, może mieć ono jednak znaczenie analogiczne do s. opartego na środkach własnych przedsiębiorstw, gdy wielkość tych środków jest regulowana za pomocą planowych norm podziału zysku i amortyzacji. Nagromadzone środki na równi w obu tych przypadkach wyznaczają zasięg swobody inwestycyjnej przedsiębiorstw.