Archive for the ‘Praca’ Category

Kancelaria Notarialna Kraków

Wszyscy powinni pamiętać, o tym, aby mieć wszystkie dokumenty unormowane. Starsze osoby, muszą mieć na wszelki wypadek spisany testament. Dzięki niemu uniknie się roszczeń osób, które nie mają prawa do spadku. Jeśli chcemy zapisać komuś mieszkanie, dom czy jakieś inne wartości materialne, warto udać się do takiego miejsca jak Kancelaria Notarialna Kraków. Osoby w zaawansowanym wieku, często zapominają o formalnościach, po czym przychodzi czas, kiedy nadchodzi ich dzień, a żaden członek rodziny nie wie, czy ta osoba mu coś zostawiła. Jeśli nie chcemy, aby nasze dzieci kłóciły się o spadek, powinniśmy za życia porozdzielać go po równo między najbliższe nam osoby. Każdy rodzin pragnie pozostawić coś swoim dzieciom. Najczęściej zostawiamy dom, który i tak później nasze dzieci sprzedadzą, jeśli nie będą chciały tam mieszkać razem, bo mają swoje rodziny już założone. Równie często zostawiamy mieszkania, samochody, pamiątki rodzinne czy pieniądze. Pieniądze bardzo łatwo rozdzielić pomiędzy bliskich, wszystkie inne rzeczy najlepiej sprzedać.

Kancelaria prawna Bydgoszcz

Czy warto zostać adwokatem i pracować w takim miejscu jak kancelaria prawna bydgoszcz? Taką kancelarię odwiedza spora ilość osób codziennie. Mają oni różne problemy, z którymi nie potrafią sami sobie poradzić. Większość z przeciętnych ludzi, nie zna prawa, gdyż nie jest im to potrzebne do życia. Jednak w wielu codziennych sytuacjach, powinniśmy znać swoje prawa i powiedzieć co możemy z danym problemem zrobić. Nie raz bywają momenty, gdy musimy kogoś zaskarżyć. Jeśli chcesz zostać prawnikiem, zastanów się nad tym. To przede wszystkim bardzo ciężka praca. Zanim zostaniesz prawnikiem, przed tobą wiele lat nauki i zakłuwania. Prawo jest bardzo obszerne, jest jego wiele działów. Prawnik powinien znać całe prawo oraz wszystkie artykuły i paragrafy. Nie wystarczy rok nauki, ale całe lata siedzenia w książkach. Osoba, która chce pomagać innym, czy bronić ich w sądzie, musi mieć dobry kontakt z ludźmi. Powinna być przekonująca i musi umieć wygłaszać monologi. Nie każdy może zostać prawnikiem czy radcą prawnym.

Praca dla inżynierów Rzeszów

Za granicą znajdziemy pracę w każdym praktycznie zawodzie. Nie ważne czy jesteśmy budowlańcami, opiekunkami do dziecka nauczycielkami czy kucharzami. Jeśli wyjdziemy do innego kraju, znajdziemy pracę w swoim zawodzie, jednak być może nie od razu. Znajdzie się tam również praca dla inżynierów Rzeszów. Zanim jednak wyjedziemy do obcego, nieznanego nam miejsca, spytajmy się znajomych mieszkających za granicą, czy nie mogliby nam pomóc zorganizować całej podróży. Nie, którzy nie boją się jechać za pracą w ciemno, jednak lepiej mieć wszystko wcześniej zorganizowane. Dobrze, jeśli znajomi, załatwią nam pracę na początek, a my będziemy mogli wtedy na spokojnie szukać coś, co nam odpowiada. Ważne jest również załatwienie sobie noclegu. Zanim wyjedziemy, musimy mieć także odłożone pieniądze, ponieważ od początku możemy nie zarabiać. Zagranica to dobry pomysł, szczególnie dla młodych ludzi, którzy nie mogą znaleźć sobie pracy w kraju lub takich co chcą lepiej zarabiać. Obecnie wiele młodych ludzi wyjeżdża.

Praca dla inżynierów za granicą

Pacy za granicą jest o wiele więcej niż w Polsce, szczególnie tej lepiej płatnej. W inne kraje wyjeżdża coraz to więcej młodych ludzi. Nie widzą oni, bowiem perspektywy życia w tym kraju. Inflacja idzie coraz to bardziej w górę. Coraz trudniej jest kupić mieszkanie w większym mieście. Żywność i usługi są coraz droższe, a coraz mniej stać przeciętnego człowieka na cokolwiek. Emerytury są tak niskie, że nie starczają na życie. Starsza osoba, kupując leki i opłacająca mieszkanie, nie ma już pieniędzy na żywność. To wstyd, że w naszym kraju jest tak dużo biednych ludzi, żebraków. Ludzie nie dostają żadnej pomocy od państwa, wprowadzane są programy(500+), które tak naprawdę służą patologii albo osobą bogatym, dla których pieniądze to nie problem. Nasi dobrze wykwalifikowani obywatele, znajdą z pewnością pracę za granicami naszego kraju. Praca dla inżynierów za granicą jest o wiele lepiej płatna niż w Polsce. Opłaca się nawet wyjechać i założyć za granicą rodzinę, dostawać wsparcie od Państwa.

Praca w stolicy

Dla nie których młodych ludzi Praca w stolicy to jedyna szansa na znalezienie i podjęcie pracy, dzięki której, będą mogli się trochę usamodzielnić. Wiele bardzo młodych osób, mieszka w terenach pod wielkimi miastami. Pochodzą z małych wsi. Niestety tam nie ma zbyt dużo pracy, ponieważ na jedną wieś przypada zazwyczaj jeden sklep, kiosk. Młode osoby, nie mają więc gdzie szukać tej pracy zarobkowej. Rodzice, zaganiają ich do pomagania w domu, opiekowania się zwierzętami i pracy w polu. Ludzie ze wsi, utrzymują się przede wszystkim dzięki hodowli zwierząt gospodarczych takich jak krowy,kury,króliki czy świnie, oraz uprawy zbóż, ziemniaków. Jednak,nie każdy człowiek, chce podążać drogą rodziców. Młoda osoba, marzy o czymś więcej niż prazy na wsi. Chce się często wyrwać z miejsca zamieszkania, dlatego przeprowadza się do miasta. Ludzie zazwyczaj wybierają stolicę, ponieważ tam łatwiej jest o zdobycie pracy, za którą dostaniemy odpowiednio wysokie wynagrodzenie. Stolica to szansa na rozpoczęcie nowego życia.

Praca Rzeszów

W dzisiejszym świecie, każdemu z nas zależy na tym, aby mieć dobrą pracę. Co znaczy pojęcie „dobra praca”? Przede wszystkim, jest to zajęcie, które nas satysfakcjonuje w pełni. Wstajemy z brakiem nie chęci, codziennie do pracy. Spędzamy w niej czas w gronie miłych ludzi i przyjaznej atmosferze. Mamy możliwość awansu. Nie boimy się o to, że zostaniemy zwolnieni. Nasza praca jest zawsze nagradzana w postaci premii, słyszymy nie raz różne pochwały. Praca rzeszów jest bardzo ważna, jeśli zostajemy odpowiednio wynagrodzeni, możemy żyć ze spokojem i bez trudu utrzymać swoją rodzinę. Każdy z nas, dąży do tego, aby pracować w jak najlepszym miejscu i mieć sprawiedliwych przełożonych, którzy nie krzyczą na nas i nas nie stresują. Nie powinni nas, również zalewać obowiązkami, które wykraczają poza nasze codzienne obowiązki. Bardzo ciężko, jest dziś znaleźć odpowiednią pracę, idealną dla nas. Warto jednak szukać, póki nie znajdziemy coś co nam odpowiada, zarówno finansowo jak i jeśli chodzi o miłą atmosferę i brak natłoku obowiązków.

Praca

Praca, celowa działalność człowieka polegająca na przekształcaniu dóbr przyrody i przystosowywaniu ich do zaspokajania potrzeb ludzkich. Wg określenia Marksa „praca jest przede wszystkim procesem zachodzącym między człowiekiem a przyrodą, procesem, w którym człowiek poprzez swoją działalność realizuje, reguluje i kontroluje wymianę materii z przyrodą”. W procesie tym — jak pisał Marks — człowiek przeciwstawia się przyrodzie sam jako siła przyrody. Praca odegrała zasadniczą rolę w procesie kształtowania człowieka, rozwijania i doskonalenia jego zdolności fizycznych i umysłowych. Proces pracy zawiera trzy elementy: celową działalność, czyli samą praca, przedmiot pracy oraz narzędzia pracy. Szczególną wagę mają: celowe działanie i posługiwanie się narzędziami. Marks podkreśla zwłaszcza moment celowości pracy. Pod tym względem działanie człowieka przewyższa działanie zwierząt, mimo że niektóre z nich dokonują czynności podobnych do czynności człowieka; np. pająka można przyrównać do tkacza, a pszczoła — jak mówi mogłaby zawstydzić niejednego budowniczego-człowieka. Człowiek jednak, przystępując do działania, zna jego cel i świadomie go urzeczywistnia. Wyrazem celowego działania było wytworzenie narzędzi i świadome posługiwanie się nimi; to właśnie wyodrębniło człowieka ze świata zwierzęcego. „Praca — pisze Engels — rozpoczyna się wraz ze sporządzeniem narzędzi”. Praca jest podstawą i warunkiem istnienia ludzkości; jest ona „powszechnym warunkiem wymiany materii między człowiekiem a przyrodą, wiecznym naturalnym warunkiem życia ludzkiego, a przeto czymś niezależnym od jakiejkolwiek formy tego życia, natomiast czymś wspólnym wszystkim Jego formom społecznym”. To najogólniejsze ujęcie kategorii praca nie oznacza, że formy i charakter pracy nie ulegają zmianie w rozwoju historycznym. Praca jest kategorią historyczną i społeczną. Proces pracy nie sprowadza się jedynie do oddziaływania człowieka na przyrodę; odbywa się on zawsze w określonych warunkach społecznych. W procesie tym ludzie wchodzą ze sobą w określone wzajemne związki stosunki produkcji, od właściwości których zależy charakter pracy. We wspólnocie pierwotnej istnieje wspólna praca wynikająca ze społecznej własności środków produkcji; wspólny jest też podział produktów pracy; społeczeństwo jest bezklasowe, nie ma w nim wyzysku; proces pracy jest bardzo prymitywny, oparty na prostych formach współpracy (kooperacja prosta). Niewolnictwo jest pierwszą formacją antagonistyczną, w której występuje wyzysk pracy; podstawą istnienia i rozwoju tej formacji jest pracy niewolników. W feudalizmie bezpośredni wytwórca (chłop pańszczyźniany) dysponuje narzędziami pracy; natomiast przedmioty pracy są własnością feudała; bezpośredni wytwórca jest częściowo zainteresowany pracą i Jej wynikami, ale w zasadzie dominuje przymus pozaekonomiczny (brak wolności osobistej). W — kapitalizmie praca przybiera charakter pracy najemnej: robotnik Jest człowiekiem wolnym, lecz pozbawiony środków produkcji musi sprzedawać swoją siłę roboczą kapitaliście (przymus ekonomiczny); wyzysk pracy występuje tu w różnych formach i jest ukryty pod powloką „płacy za pracą” (pozornie wydaje się, że opłacana jest cała praca). W socjalizmie, opartym na społecznej własności środków produkcji, charakter pracy ulega zasadniczej zmianie; nie ma tu klas antagonistycznych, siła robocza przestaje być towarem, znika wyzysk, praca zorganizowana jest planowo w skali całego społeczeństwa; uważana Jest za obowiązek każdego członka społeczeństwa socjalistycznego. Prawem ekonomicznym socjalizmu jest podział wg pracy (prawo podziału wg pracy); szeroko stosuje się bodźce materialnego zainteresowania; jednocześnie gwarantuje się każdemu obywatelowi prawo do pracy; znika charakterystyczne dla stosunków kapitalistycznych bezrobocie. W społeczeństwie socjalistycznym obowiązuje zasada: „od każdego wg jego możliwości, każdemu wg jego pracy”. W fazie komunizmu obowiązywać będzie zasada; „każdy wg swych zdolności, każdemu wg potrzeb”. W warunkach gospodarki towarowej proces pracy jest zawsze procesem tworzenia wartości użytkowej i wartości. W tworzeniu wartości użytkowych uczestniczy nie tylko sama praca, ale i siły przyrody. Praca — mówi W. Petty — jest ojcem materialnego bogactwa, a ziemia matką. Jeśli natomiast chodzi o wartość, to praca jest jej jedynym źródłem. Teoria wartości opartej na pracy jest fundamentem ekonomii marksistowskiej, a sposób ujmowania roli pracy jest jednym z głównych aspektów różniących Ją od ekonomii burżuazyjnej. Problem wartościotwórczej roli pracy ma doniosłe znaczenie społeczne (kwestia prawa udziału poszczególnych klas społecznych w podziale produktu społecznego). Kategorią pracy można rozpatrywać z różnych punktów widzenia. Dwie strony procesu pracy(tworzenie wartości użytkowych i wartości) wiążą się z charakterem pracy jako pracy konkretnej i pracy abstrakcyjnej. W społeczeństwie prywatnych wytwórców towarów praca występuje jednocześnie jako praca prywatna i praca społeczna. Praca przybiera różne formy; rozmaity jest stopień kwalifikacji pracy. Niekwalifikowaną pracą określa się mianem pracy prostej, a kwalifikowaną terminem pracy złożonej. O wielkości wartości towaru nie decyduje nakład pracy każdego wytwórcy, lecz nakład pracy społecznie niezbędnej. W procesie produkcji praca dzieli się na pracą niezbędną i pracą dodatkową. W produkcji kapitalistycznej praca dodatkowa tworzy wartość dodatkową przywłaszczaną przez kapitalistów. Praca wydatkowana w danym procesie produkcji nazywa się pracą żywą, natomiast praca ucieleśnioną w towarach pracą uprzedmiotowioną. Istotny jest wreszcie podział pracy na; pracą produkcyjną i pracę nieprodukcyjną.

Zysk

Zysk: 1. w gospodarce kapitalistycznej — przekształcona forma i wartości dodatkowej, występująca na zewnątrz Jako różnica między utargiem przedsiębiorstwa a kosztami produkcji; 2. w gospodarce socjalistycznej — część czystego dochodu przedsiębiorstw, która pozostaje po opłaceniu podatku obrotowego. Podstawą produkcji kapitalistycznej jest przywłaszczanie przez kapitalistów wytworzonej przez robotników wartości dodatkowej. Wartość ta stanowi źródło wszystkich dochodów warstw i klas posiadających. Podobnie jak wartość nie występuje bezpośrednio na zewnątrz, lecz przejawia się jedynie w formie wartości wymiennej lub ceny, również wartość dodatkowa w praktyce nie występuje bezpośrednio; jej zewnętrzną postacią jest z. oraz inne przekształcone jego formy; procent i renta gruntowa. Wobec tego, że z. przedsiębiorstwa zależy nie tylko od wielkości wytworzonej w procesie produkcji wartości dodatkowej, lecz również od warunków realizacji masy towarów, powstaje wrażenie, jakoby z. określany był nie tylko przez warunki produkcji, ale także przez warunki wymiany. Z uwagi na to, że z. występuje jako nadwyżka przychodów nad kosztami produkcji (a więc kosztami kapitału stałego i zmiennego) powstają sugestie jakoby z. był owocem całego kapitału, Jakoby kapitał stały (maszyny, surowce, urządzenia fabryczne itp.) miał zdolność przysparzania z. W ten sposób z. mistyfikuje kapitalistyczne stosunki produkcji 1 staje się czynnikiem fetyszyzacji kapitału. Burżuazyjna ekonomia polityczna, a wśród jej przedstawicieli również ekonomiści klasycznej szkoły nie umieli odróżnić form przejawiania się z. od jego istotnej treści — wartości dodatkowej. Dopiero odkrycie przez Marksa wartości dodatkowej stworzyło podstawę do naukowego wyjaśnienia istoty z. jako formy realizacji wyzysku kapitalistycznego. Z. odgrywa ogromną rolę w działalności przedsiębiorstw kapitalistycznych; jest on podstawowym i najbardziej syntetycznym wskaźnikiem tej działalności. Wysokość stopy zysku określa decyzje Inwestycyjne kapitalistów, przepływ kapitału z gałęzi do gałęzi i z kraju do kraju. Na skutek przepływu kapitału z gałęzi do gałęzi kształtuje się przeciętna stopa z., a wartość towarów przekształca się w cenę produkcji. W warunkach kapitalizmu monopolistycznego przepływ kapitału między gałęziami zostaje utrudniony, powstaje z. monopolowy, wyższy od przeciętnego i cena monopolowa wyższa od ceny produkcji. W ustroju socjalistycznym celem produkcji nie jest z., lecz maksymalne zaspokojenie potrzeb ludności. Sama istota z. ulega tu zasadniczym zmianom; z. nie jest już przeobrażoną postacią wartości dodatkowej, gdyż wraz z likwidacją prywatnokapitalistycznej własności środków produkcji zostaje również zlikwidowany wyzysk we wszelkiej postaci, a więc także w postaci wartości dodatkowej. Nie oznacza to, że w tych warunkach z. traci wszelkie znaczenie. Istnienie z. w gospodarce socjalistycznej wynika z towarowej formy produkcji, z rozrachunku gospodarczego przedsiębiorstw jako formy zarządzania przedsiębiorstwami państwowymi, z konieczności łączenia interesów pracowników przedsiębiorstw z interesami ogólnospołecznymi. Znaczna część z. przedsiębiorstw odprowadzana jest do skarbu państwa i jest poważnym źródłem dochodów budżetowych. Pewna część z. (zwłaszcza ponadplanowego) pozostaje wewnątrz przedsiębiorstwa i wykorzystywana jest na zaspokojenie jego potrzeb oraz potrzeb załogi. Z. przedsiębiorstw socjalistycznych jest narzędziem kontroli i jednym z syntetycznych wskaźników ich działalności gospodarczej.

Zbyt

Zbyt: 1. pierwsza faza cyklu obrotu towarowego, w którym towar przechodzi ze sfery produkcji do sfery zużycia; 2. jednostki obrotu zajmujące się organizacją z. wyrobów określonej gałęzi przemysłu, zwłaszcza sprzedażą surowców i materiałów oraz maszyn i urządzeń przeznaczonych na cele zaopatrzenia materiałowo-technicznego i inwestycyjnego. Wyroby gotowe w pierwszej fazie cyklu obrotu towarowego realizowane są wg ceny z., odpowiadającej kosztom wytworzenia plus ustalony zysk fabryczny (ceny fabryczne). Jednostki z. realizujące produkcję zakładów wytwórczych otrzymują od nich ustaloną prowizję. Rozróżnia się następujące formy z.: Z. bezpośredni — towary dostarczane są przez zakład produkcyjny bezpośrednio użytkownikowi. Z. tranzytowy (organizowany, rozliczany) — dostawa towarów kierowana Jest bezpośrednio z zakładu produkcyjnego do użytkownika, z tym jednak, że sama transakcja jest organizowana przez Jednostki z. Z. składowy — zaopatrzenie odbiorców odbywa się ze składów jednostek z. Centrale z. dysponują własnymi branżowymi składnicami: centralnymi — obsługującymi odbiorców w całym kraju; terenowymi — obsługującymi określony rejon (województwo) kraju. Centralne składnice z. gromadzą (w ramach normatywów towarowych) planowo dostarczane ze sfery produkcji towary: sezonowe; wynikające z długich serii produkcyjnych, których podaż przekracza aktualny popyt; rezerwy towarowe. Centralne składnice z. dokonują zakupów i rozprowadzają towary określonej branży zarówno produkcji krajowej, jak i pochodzące od dostawców zagranicznych (import uzupełniający — komplementarny lub substytucyjny). Jednostki z. spełniają następujące funkcje: dokonują analizy rynku z., ustalają asortyment wyrobów i ilości produkcji, sporządzają bilanse materiałowo-techniczne, sporządzają prognozy z. W socjalistycznej gospodarce planowej aparat z. obsługuje ekonomiczny podział produktu społecznego (na cele zaopatrzenia produkcyjnego, inwestycji, zużycia zbiorowego, rynku konsumpcyjnego, eksportu) oraz podział towarów między poszczególne jednostki gospodarcze (przedsiębiorstwa produkcyjne, centrale handlu wewnętrznego hurtowe i detaliczne, centrale handlu zagranicznego, instytucje społeczne itp.). Jednostki z. (biura z. oraz centrale z.) w PRL wchodzą w skład właściwych zjednoczeń przemysłu.

Zawód

Zawód: 1. charakterystyka pełnionych trwale przez daną osobę czynności, których wykonywanie stanowi główne lub uboczne źródło utrzymania; 2. charakterystyka czynności, których wyuczyła się dana osoba. Szczegółowe informacje o strukturze zawodowej całej ludności otrzymuje się przez imienne, powszechne spisy ludności; informacji bieżących o zatrudnionych dostarcza sprawozdawczość. Strukturę zawodową ludności bada się ustalając przede wszystkim: stosunek do pracy, stanowisko społeczne (w zawodzie), z. wykonywany (indywidualny lub subiektywny), miejsce pracy (z. obiektywny), z. główny i uboczny, z. wyuczony. Z punktu widzenia stosunku do pracy ludność dzieli się na czynną o bierną zawodowo. Do ludności zawodowo czynnej zalicza się zatrudnionych i bezrobotnych, przy czym za bezrobotnych uważa się zarówno poszukujących- pracy, którzy byli uprzednio zatrudnieni, jak i tych, którzy poszukują pracy po raz pierwszy. Do ludności zawodowo biernej należą osoby pozostające na utrzymaniu zatrudnionego, osoby mające niezarobkowe źródło utrzymania lub utrzymywane przez te osoby. Do pozostających na utrzymaniu należą: dzieci będące na utrzymaniu rodziców, żona prowadząca gospodarstwo domowe i pozostająca na utrzymaniu męża, rodzice utrzymywani przez dzieci i in. Do posiadających nie- zarobkowe źródło utrzymania zalicza się osoby, które nie pracują, nie pozostają na utrzymaniu rodziny, a mają źródło utrzymania. Należą do nich emeryci, renciści, osoby otrzymujące stałe zasiłki z opieki społecznej, osoby przebywające stale w zamkniętych zakładach opieki społecznej (np. domy starców, zakłady dla nieuleczalnie chorych), osoby przebywające w zakładach karnych itp. Klasyfikacja ludności wg stanowiska społecznego dzieli ludność na następujące grupy społeczno-zawodowe: pracownicy zatrudnieni w gospodarce uspołecznionej, pracownicy najemni w gospodarce nieuspołecznionej, pracujący na rachunek własny zatrudniający siłę najemną (pracodawcy), pracujący na rachunek własny nie zatrudniający siły najemnej (samodzielni), członkowie spółdzielni produkcyjnych, członkowie spółdzielni pracy, nie wynagradzani pomagający w pracy zawodowej członkowie rodziny, pozostali. Pracownikami są osoby, które z tytułu wykonywanej pracy otrzymują określone wynagrodzenie. Pracowników dzieli się na fizycznych i umysłowych. Grupa pracujących na rachunek własny obejmuje rolników indywidualnych oraz pracujących poza rolnictwem, jak rzemieślnicy, wolne zawody itp. Kryterium podziału na pracodawców i samodzielnych stanowi fakt zatrudniania lub nie- zatrudniania siły najemnej. Do pomagających członków rodzin zaliczane są osoby, które stale pomagają w pracy zawodowej członkowi rodziny i nie otrzymują za to wynagrodzenia. Zjawisko takie występuje głównie w gospodarstwach rolnych, a ponadto w prywatnych warsztatach rzemieślniczych. Pomagających w pracy członków rodziny zalicza się do zawodowo czynnych. Z. wykonywany określa czynności zawodowe wykonywane przez daną osobę (np. ślusarz, monter, tapicer). Badanie z. wykonywanego wymaga przygotowania szczegółowych wykazów nazw-zawodów. Badanie z. ze względu na miejsce pracy, w którym dana osoba wykonuje czynność zawodową, oparte jest na klasyfikacji zakładu pracy lub wyodrębnionej organizacyjnie części zakładu czy instytucji. Klasyfikacja uwzględnia podział na działy gospodarki narodowej, gałęzie, grupy oraz rodzaje. W celu właściwego ustalenia miejsca pracy zbiera się m. in. informacje dotyczące adresu i nazwy zakładu pracy, rodzaju czynności w nim wykonywanych oraz w czyim zarządzie (użytkowaniu) pozostaje zakład (państwowym, spółdzielczym, prywatnym). Pracą główną (z. głównym) nazywa się zajęcie zarobkowe, które stanowi główne źródło utrzymania, pracą uboczną zaś — zajęcie stanowiące dodatkowe źródło utrzymania. Za kryterium pozwalające rozróżnić główne i uboczne źródło utrzymania może być przyjęty czas pracy (praca główna, która zajmuje więcej czasu) lub wysokość dochodu (praca główna, która daje większy dochód). Z. wyuczonym nazywa się z., do którego wykonania dana osoba otrzymała przygotowanie teoretyczne i praktyczne.