Funduszu pracy teoria

Funduszu pracy teoria, teoria opracowana w pierwszych 10-leciach XIX w., głównie przez filozofa angielskie go J. Benthama; głosi ona, że w danym czasie istnieje stały fundusz pracy, tj. fundusz spożycia klasy robotniczej, który równa się globalnemu kapitałowi zmiennemu. Jeżeli robotnicy wymuszają na przedsiębiorcach podwyżkę płac, to: 1. albo rosną ceny artykułów „płacowych”, gdyż popyt przekracza istniejące zapasy; 2. albo liczba zatrudnionych ulega zmniejszeniu, gdyż fundusz pracy „nie wystarcza” dla wszystkich. Wobec tego żądania robotników dotyczące wzrostu płac są zarówno źródłem inflacji, jak i bezrobocia. Koncepcja ta jest z gruntu fałszywa, ponieważ przyjmuje fundusz pracy jako pewien zasób, a nie jako strumień. Nie bierze pod uwagę tego, że bezrobotni nie dopuszczeni do pracy mogliby (gdyby byli zatrudnieni) powiększyć ogólny fundusz pracy. Dane statystyczne wykazują, że w okresie największego bezrobocia fundusz pracy jest najmniejszy, a płace nominalne najniższe, a w okresie wysokiej koniunktury rosną zarówno płace, jak i fundusz pracy oraz zatrudnienie. Mimo że fakty są zaprzeczeniem t.f.p., jest ona także obecnie broniona przez niektórych, najbardziej konserwatywnych ekonomistów burżuazyjnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *